ไม่นานมานี้เพิ่งไปรับตัวสิ่งมีชีวิตที่น่ารักที่สุดในโลกมาอยู่ด้วย

หนึ่งชิวิตนั้นก็คือ ชินชิลล่า ที่มีชื่อว่า "เรนเดียร์"

วันนี้.. ยังเล่นด้วยกันดีๆอยู่เลย ตอนเย็นออกไปข้างนอกไม่ถึงชั่วโมง

กลับมาเรนเดียร์นอนนิ่ง เรียกไม่ขยับ ตัวสั่น ร่างกายไม่มีเรี่ยวแรง..

ใจหายว้าบเลย >< ทำอะไรไม่ถูก มือไม้สั่นไปอีกคน

คลั่งไปซักแป๊ปแล้วรีบหาเบอร์โรงบาลสัตว์เมืองเอกแต่หมอเฉพาะทางกลับไม่อยู่

หมอจึงบอกให้รีบไปโรงบาลสัตว์เกษตรเปิด 24 ชั่วโมง

จึงรีบบึ่งไปห้องฉุกเฉินโดยเร็วที่สุด

การเดินทางใช้เวลานานถึง 1 ชั่วโมง เรนเดียร์เริ่มชัก หายใจแรง

แล้วก็นิ่งไป ขายังขยับเบาๆจนแทบไม่รู้สึก

กว่าจะถึงมือหมอ..แต่แล้วหมอกลับออกมาจากห้องฉุกเฉินแล้วบอกว่า

"น้องไม่หายใจแล้วครับ.."

น้ำตาหยดลงมาทันทีที่ได้ยิน คนอื่นๆถึงกับเงียบและก้มหน้าเพราะสลดตาม

จังหวะนั้นเสียงสั่นจนคุยกับหมอไม่รู้เรื่อง พยายามตั้งสตินิดนึงเลยคุยกันเข้าใจ

แต่ก็คิดคำถามอะไรไม่ออกอยู่ดี คุย 3-4 ประโยคก็จบการสนทนาแล้ว

ตอนกรอกประวัติก็จำที่อยู่ไม่ได้ มีให้กรอกกี่ช่องก็เขียนผิดมันทุกช่องเลย

พอออกมาข้างนอกยืนไม่ไหว ตัวสั้นจริงๆ ต้องนั่งร้องไห้อีกรอบ เสียใจจังไม่น่าเล๊ยยย..

รู้สึกผิดจริงๆที่พามาอยู่ด้วย ถ้ารู้จะไม่พามาหรอก เสียใจๆ..T_T


มองไปที่ที่เคยมีแต่ก็ไม่มีแล้ว..กลุ้มเลย !!



" หลับให้สบายนะเรนเดียร์.. "

*-----------------------*


อาจนึกไม่ออกสักเท่าไร แค่พอจำได้ก็แค่นั้น

จำได้แค่เพียงใครหนึ่งคน เข้ามาหลงวนในใจฉัน

ไม่นานแค่เพียงไม่นานก็ผ่านไป..

~อาจเป็นความทรงจำที่บอบบาง จำได้เพียงเลือนลางกับเส้นทางที่ชั่วคราว

อาจเป็นความทรงจำที่สั้นเหลือเกินไม่ยืดยาว

แต่มีใครรู้ว่าฉันเศร้าเกือบทุกคราว ที่นึกมันขึ้นมา~